@museumwnf/communication-data 1.0.4 → 1.0.5
This diff represents the content of publicly available package versions that have been released to one of the supported registries. The information contained in this diff is provided for informational purposes only and reflects changes between package versions as they appear in their respective public registries.
- package/dynasties.json +1 -1
- package/items.json +1 -1
- package/manifest.json +1 -1
- package/package.json +1 -5
- package/partners.json +1 -1
- package/translations/items.ar.json +1 -1
- package/translations/items.en.json +1 -1
- package/translations/items.es.json +1 -1
- package/translations/items.fr.json +1 -1
- package/translations/items.pt.json +1 -1
- package/translations/items.tr.json +1 -1
|
@@ -1 +1 @@
|
|
|
1
|
-
{"f542a798-8c47-5278-ad25-50059baf16a0":{"name":"Mojon.","description":"Hito o piedra miliar que solía colocarse para indicar la distancia entre dos estaciones de una ruta de peregrinaje o comercio; esta pieza pertenece al periodo del quinto califa omeya, Abd al-Malik ibn Marwan (r. 66-86 / 685-705). Es prácticamente cuadrada y presenta una inscripción grabada, compuesta por ocho líneas en caracteres cúficos. No puede leerse en su totalidad porque la parte superior de la piedra se rompió y se perdió. La parte legible reza: “El esclavo de Dios, el comandante de los fieles Abd al-Malik –que la misericordia de Dios esté con él– levantó esta piedra. De aquí a Damasco hay 109 millas \\[175 kilómetros\\]”. \nSon muy escasas las inscripciones del periodo omeya que se conservan. Además, está piedra miliar reviste importancia porque demuestra la evolución estilística de la escritura cúfica en piedra durante dicho periodo.","short_description":"En los albores del Islam se erigían hitos en las rutas de comercio y peregrinación importantes para indicar las distancias a los viajeros. Informaban de la fecha, el nombre del patrocinador y los topónimos de cada región, por lo que son relevantes desde el punto de vista documental.","holder":"Museo de Arte Turco e Islámico.","dates":"66-86 de la Hégira / 685-705 d. C.","location":"Estambul","dimensions":"Alto 40 cm, ancho 30 cm, fondo 9 cm.","method_for_datation":"La datación del objeto –entre los años 66-86 / 685-705– se basó en la mención que se hace en la inscripción de Abd al-Malik ibn Marwan, califa durante ese periodo.","method_for_provenance":"Los registros del inventario indican que este objeto se encontró en las ruinas de Jan al-Hatrura en Eriha (Jericó) y se trasladó al Kiosco de los Azulejos en 1884. Dado que Jan al-Hatrura se halla más lejos de Damasco de lo que señala de la inscripción (109 millas \\[175 kilómetros\\]), se piensa que esta piedra miliar fue traída al *jan* desde algún lugar situado más al norte.","provenance":"Eriha (Jericó), cerca de Jerusalén.","obtention":"El inventario señala que este objeto fue transferido de las ruinas de Jan al-Hatrura en Eriha (Jericó) al Kiosco de los Azulejos (Çinili Köşk) en 1884 como parte de una inciativa que se llevó a cabo en el siglo XIX encaminada a reunir obras de arte de todo el país. El objeto se transfirió al museo en 1941.","bibliography":"Clermont-Ganneau, C., “Notes d’épigraphie et l’histoire arabes”, *Journal Asiatique* (serie IX, abril-mayo-junio) 1887, pp. 472-497. \nKerametli, C., “Türk ve Islam Eserleri Müzesi’nde Erken Islam Devrine Ait Kitabeler”, *Şarkiyat Mecmuası*, VI (1965), Estambul, 1966, p. 20. \nÖlçer, N. et al., *Museo de Arte Turco e Islámico*, Estambul, 2002, p. 32. \nVan Berchem, M., *Matériaux pour un Corpus Inscriptionum Arabicarum, deuxieme partie, Syrie du Sud*, Vol. I: *Jerusalem ‘la ville’*, El Cairo, 1922, pp. 17-18, catálogo n.º 1.","author":"Gönül Tekeli","copy_editor":"Mandi Gomez","translator":"Yaiza Martínez","translation_copy_editor":"Lucía Rodríguez Corral","keywords":["hito","mármol."],"materials":["Mármol tallado."]}}
|
|
1
|
+
{"f542a798-8c47-5278-ad25-50059baf16a0":{"name":"Mojon.","description":"Hito o piedra miliar que solía colocarse para indicar la distancia entre dos estaciones de una ruta de peregrinaje o comercio; esta pieza pertenece al periodo del quinto califa omeya, Abd al-Malik ibn Marwan (r. 66-86 / 685-705). Es prácticamente cuadrada y presenta una inscripción grabada, compuesta por ocho líneas en caracteres cúficos. No puede leerse en su totalidad porque la parte superior de la piedra se rompió y se perdió. La parte legible reza: “El esclavo de Dios, el comandante de los fieles Abd al-Malik –que la misericordia de Dios esté con él– levantó esta piedra. De aquí a Damasco hay 109 millas \\[175 kilómetros\\]”. \nSon muy escasas las inscripciones del periodo omeya que se conservan. Además, está piedra miliar reviste importancia porque demuestra la evolución estilística de la escritura cúfica en piedra durante dicho periodo.","short_description":"En los albores del Islam se erigían hitos en las rutas de comercio y peregrinación importantes para indicar las distancias a los viajeros. Informaban de la fecha, el nombre del patrocinador y los topónimos de cada región, por lo que son relevantes desde el punto de vista documental.","holder":"Museo de Arte Turco e Islámico.","dates":"66-86 de la Hégira / 685-705 d. C.","location":"Estambul","dimensions":"Alto 40 cm, ancho 30 cm, fondo 9 cm.","method_for_datation":"La datación del objeto –entre los años 66-86 / 685-705– se basó en la mención que se hace en la inscripción de Abd al-Malik ibn Marwan, califa durante ese periodo.","method_for_provenance":"Los registros del inventario indican que este objeto se encontró en las ruinas de Jan al-Hatrura en Eriha (Jericó) y se trasladó al Kiosco de los Azulejos en 1884. Dado que Jan al-Hatrura se halla más lejos de Damasco de lo que señala de la inscripción (109 millas \\[175 kilómetros\\]), se piensa que esta piedra miliar fue traída al *jan* desde algún lugar situado más al norte.","provenance":"Eriha (Jericó), cerca de Jerusalén.","obtention":"El inventario señala que este objeto fue transferido de las ruinas de Jan al-Hatrura en Eriha (Jericó) al Kiosco de los Azulejos (Çinili Köşk) en 1884 como parte de una inciativa que se llevó a cabo en el siglo XIX encaminada a reunir obras de arte de todo el país. El objeto se transfirió al museo en 1941.","bibliography":"Clermont-Ganneau, C., “Notes d’épigraphie et l’histoire arabes”, *Journal Asiatique* (serie IX, abril-mayo-junio) 1887, pp. 472-497. \nKerametli, C., “Türk ve Islam Eserleri Müzesi’nde Erken Islam Devrine Ait Kitabeler”, *Şarkiyat Mecmuası*, VI (1965), Estambul, 1966, p. 20. \nÖlçer, N. et al., *Museo de Arte Turco e Islámico*, Estambul, 2002, p. 32. \nVan Berchem, M., *Matériaux pour un Corpus Inscriptionum Arabicarum, deuxieme partie, Syrie du Sud*, Vol. I: *Jerusalem ‘la ville’*, El Cairo, 1922, pp. 17-18, catálogo n.º 1.","dynasty":"Omeyas","author":"Gönül Tekeli","copy_editor":"Mandi Gomez","translator":"Yaiza Martínez","translation_copy_editor":"Lucía Rodríguez Corral","keywords":["hito","mármol."],"materials":["Mármol tallado."]}}
|
|
@@ -1 +1 @@
|
|
|
1
|
-
{"1c45a682-1820-5eee-b604-862620e6fcea":{"name":"*La poste tunisienne*","
|
|
1
|
+
{"1c45a682-1820-5eee-b604-862620e6fcea":{"name":"*La poste tunisienne*","short_description":"Tableau de peinture à l’huile sur toile, il représente une scène de la vie quotidienne à l’Office des postes et télégraphes de Tunis. Edifié à la rue d’Italie, l’actuelle rue Charles-de-Gaulle, la hauteur impressionnante du grand hall de la recette municipale où le public se presse présente une architecture monumentale de style gréco-romain. Plâtre ciselé, panneaux de marbre avec un panneau central reproduisant une carte de la Tunisie, le tableau est fidèle à la somptuosité du monument.","type":"Peinture","holder":"Musée des Postes, Télégraphes et Télécommunications","dates":"1891","location":"Tunis","author":"Saloua Zangar","keywords":["Office des postes et télégraphes","Style greco-romain"],"materials":["Bois, peinture, feuille d’or"]},"51be354a-b339-5d93-8690-4f26618ea9fb":{"name":"Tramway","short_description":"Voiture de chemin de fer de la compagnie française Bône-Guelma. Celle-ci inaugura au moins d’avril 1879 un premier tronçon de 100 km de cette ligne qui devait relier Tunis à l’Algérie. En 1800, elle obtient les concessions des lignes de Tunis-Sousse et Tunis-Bizerte puis finit par avoir le monopole de la construction des lignes de chemin de fer en Tunisie tandis que les Italiens acquièrent la petite voie ferrée Tunis-La Goulette-La Marsa ou TGM.","type":"Photographie","holder":"Institut supérieur d’Histoire contemporaine de la Tunisie","dates":"Début XXe siècle","location":"La Manouba, Tunis","author":"Saloua Zangar","keywords":["Chemin de fer","Tramway"],"materials":["Papier"]},"908862b3-3d2c-5b16-93ce-f2a0873efd37":{"name":"*Le port d'Alger*","short_description":"Albert Marquet connut tout d’abord une période Fauve entre 1904 et 1907, puis séjourna à Tanger avec Matisse et Camoin en 1913 ; sept ans plus tard, en 1920, il effectua son premier séjour à Alger où il passera désormais quelques mois chaque année, pour y demeurer pendant toute la Seconde Guerre mondiale. Marquet a fréquenté la plupart des artistes de l’école d’Alger, exposant dans les galeries du centre ville. Parmi ses thèmes favoris, la rade d’Alger ; en 1939, les amis de la salle Bordes organisent sa première exposition personnelle. Sa technique, qui s’appuie sur un rendu accru de la transparence et des luminosités révélées par l’Afrique du Nord, a beaucoup influencé le peintre algérien Mohamed Temam à ses débuts.","type":"Peinture","holder":"Musée national des Beaux-Arts","dates":"Ap. 1920","location":"Alger","dimensions":"54 x 65cm","artist_birthdate":"1875","artist_birthplace":"Bordeaux","artist_deathdate":"1947","artist_deathplace":"Paris","author":"Dalila Orfali","keywords":["Cité colonielle"],"materials":["Huile sur toile"]},"d6ede956-3098-5ac6-8afc-b9788d8dd31f":{"name":"Premier bureau du receveur de la poste de Tunis 1892","short_description":"Les objets rassemblés dans cette salle et qui datent de la fin du XIXe siècle appartiennent au mobilier tunisien citadin. Objets témoins du bureau du premier receveur municipal de la ville de Tunis (1892), un banc et quatre chaises en bois peint avec au milieu une table à double plateau décorée de bouquets de fleurs sur un fond bleu clair ; au-dessus, des étagères en bois sculptées et peintes également avec une décoration florale. Les origines de ce mobilier et les influences qu’il recèle sont diverses : tunisoises traditionnelles, turques et européennes.","type":"Travail en bois; meuble","holder":"Musée des Postes, Télégraphes et Télécommunications","dates":"XIXe siècle","location":"Tunis","author":"Saloua Zangar","keywords":["Bois peint","Décoration florale","Influence turques","Influence européenne"],"materials":["Bois, peinture, feuille d’or"]},"f542a798-8c47-5278-ad25-50059baf16a0":{"name":"Borne.","description":"Borne du type généralement utilisé pour marquer les distances entre deux étapes sur une route commerciale ou de pèlerinage. Elle date de la période du cinquième calife omeyyade Abd al-Malik ibn Marwan (r. 66-86 H / 685-705 J.-C.). De forme presque carrée, elle présente sur toute sa surface une inscription incisée en huit lignes rédigées en écriture coufique. La partie supérieure ayant été brisée, seul un texte partiel reste lisible : “L'esclave de Dieu, le commandeur du fidèle Abd al-Malik – que la miséricorde de Dieu descende sur lui – a érigé cette pierre. D'ici à Damas 109 milles.” \nPeu d'inscriptions omeyyades nous sont parvenues. Cette borne est d'autant plus intéressante qu'elle montre le développement de l'écriture coufique sur pierre au cours de cette période.","short_description":"Dans les premiers temps de l’islam, des bornes étaient érigées sur les grandes routes de commerce et de pèlerinage pour indiquer les distances aux voyageurs. Ces bornes en pierre portent une date, le nom de leur commanditaire et des toponymes relatifs à la région, tous ces éléments étant d’une grande importance documentaire.","holder":"Musée des arts turcs et islamiques.","dates":"66-86 de l’Hégire / 685-705 J.-C.","location":"Sultanahmet, Istanbul","dimensions":"H. 40 cm, l. 30 cm, ép. 9 cm.","method_for_datation":"Déduction de la mention épigraphiée du calife de la période, Abd al-Malik ibn Marwan.","method_for_provenance":"L'inventaire indique que l'objet a été trouvé dans les ruines de Khan al-Hatrura à Eriha (Jéricho) et transféré au Pavillon des carreaux de faïence (çinili Köşk) en 1884. Comme Khan al-Hatrura est plus loin de Damas que ne le suggère l'inscription (109 milles), il est possible que cette borne ait été apportée au *khan* d'un lieu situé plus au nord.","provenance":"Eriha (Jéricho), près de Jérusalem.","obtention":"L'inventaire précise que cet objet a été transféré des ruines de Khan al-Hatrura à Eriha (Jéricho) au Pavillon des carreaux de faïence (çinili Köşk) en 1884 dans le cadre d'une initiative visant à rassembler des œuvres d'art dispersées dans l'empire. Il a été transféré au musée en 1941.","bibliography":"Clermont-Ganneau, C., “Notes d'épigraphie et d'histoire arabes”, *Journal asiatique* (série IX, avril-mai-juin) 1887, p. 472-497. \nKerametli, C., “Türk ve Islam Eserleri Müzesi'nde Erken İslam Devrine Ait Kitabeler”, *Şarkiyat Mecmuası* VI (1965), Istanbul, 1966, p. 20. \nölçer, N., et al., *Museum of Turkish and Islamic Art*, Istanbul, 2002, p. 32. \nVan Berchem, M., *Matériaux pour un Corpus Inscriptionum Arabicarum,* deuxième partie, *Syrie du Sud*, t. I, *Jérusalem “la ville”*,Le Caire, 1922, pp. 17-18, cat. n° 1.","dynasty":"Omeyyade","linkcatalogs":"IAM_JO_FR_001","author":"Gönül Tekeli","translator":"Jacques Bosser (de l'anglais).","translation_copy_editor":"Margot Cortez","keywords":["Bornes de distances","marbres"],"materials":["Marbre incisé."]}}
|
|
@@ -1 +1 @@
|
|
|
1
|
-
{"06a3bee7-1756-596e-90e4-49becb64c66e":{"name":"*Bergantim Real*","alternate_name":"Galeota de D. Maria I","description":"A responsabilidade pelo risco e pela construção do Bergantim coube a Torquato José Clavina, mestre construtor no Arsenal da Marinha. Ostenta um magnífico trabalho em talha dourada, executado pelo artista Manuel Vieira, possuindo, ainda, no seu costado, uma faixa com elementos fito e zoomórficos, assente sobre ouro escurecido. Efectuada no estilo D. Maria I, a decoração do Bergantim compõe-se, igualmente, por pináculos, frisos, cariátides, florões, albarradas e caixilhos. No painel posterior da camarinha, pode apreciar-se uma pintura de Pedro Alexandrino de Carvalho, que se encarregou, também, de pintar o gabinete privado dos soberanos, existente no seu interior. Da camarinha sobressai uma impressionante caixilharia de espelhos venezianos. O baixo painel, onde monta o leme, foi alvo de uma complexa decoração. Composta por dois baixos-relevos, enquadrados por cercaduras floridas de talha dourada, encontram-se aqui representados Anfitrite e Neptuno. \nA bordo desta embarcação, seguiam 78 remadores que a faziam deslizar por meio de 40 remos, auxiliados por um patrão e um cabo proeiro. \nAo longo da sua história, recebeu a bordo inúmeros monarcas e chefes de Estado. Em Novembro de 1807, com a primeira invasão francesa, conduziu a rainha D. Maria I e a restante família real até à nau «Príncipe Real», que as transportou para o Brasil. Foi também desta galeota que D. João VI desembarcou de regresso a Lisboa, após este turbulento período. Em visitas de Estado a Portugal, recebeu a bordo Eduardo VII de Inglaterra, o Kaiser Guilherme II da Alemanha, Émille Loubet, presidente da República Francesa e o rei Alberto I da Bélgica. \nCom a implantação da República, o Bergantim foi votado ao esquecimento. Mas, em 1957, por ocasião da visita oficial de Isabel II de Inglaterra, cruzou as águas do Tejo pela última vez. \nFoi transportado para as instalações do Museu de Marinha, em 1963. Aqui, iniciou-se um processo de restauro, cuja qualidade já valeu ao museu várias distinções, entre elas, a do World Sheep Trust.","short_description":"Em 1780, D. Maria I ordenou a construção da galeota real conhecida pelo nome de «Bergantim Real». Destinava-se a servir os esponsais do futuro rei D. João VI com a infanta espanhola D. Carlota Joaquina, celebrados em 1784. Símbolo do poder e jóia da arqueologia naval, durante mais de 200 anos, o Bergantim esteve presente nos eventos de pompa e circunstância da História de Portugal.","type":"Embarcação Real (de aparato ou cerimónia).","holder":"Museu de Marinha","owner":"Museu de Marinha.","initial_owner":"Casa Real Portuguesa.","dates":"1780","location":"Lisboa, Lisboa","dimensions":"Comprimento: 29,32 metros; boca [largura]: 3,98 metros.","place_of_production":"Lisboa, Portugal.","method_for_datation":"Documentação régia e técnica existente no Arquivo Histórico da Marinha.","provenance":"Marinha Portuguesa.","obtention":"Em 1963, o Bergantim Real e as restantes galeotas reais foram depositados no Museu de Marinha, por ordem do então Ministério da Marinha.","bibliography":"Cutileiro, A., *As Galeotas Reais*, Lisboa, 1998. \nSilva, G. C., “A última missão do Bergantim Real” in *Revista da Armada*, n.os 405 e 406 de Fevereiro e Março de 2007.","workshop":"Arsenal da Marinha.","author":"Bruno Gonçalves Neves","keywords":["D. Maria I.","Embarcação","galeota","real"],"materials":["artes decorativas: talha dourada e pintura sobre madeira.","Madeira / construção naval em madeira"]},"30d81d9b-e0ff-5637-818a-498c9971880e":{"name":"Coche de D. João V","description":"Este coche é um perfeito exemplar de uma viatura de cerimónia construída em Portugal, na primeira metade do século XVIII, mandado fazer pelo rei D. João V para seu uso pessoal. O trabalho de talha deste veículo, de uma qualidade notável, é atribuído ao escultor José de Almeida e ao seu irmão Félix Vicente de Almeida, arquitecto e entalhador da casa real. O coche pertence ao período de transição entre os estilos Luís XIV e Luís XV, embora com grande influência italiana na decoração, o que não é de estranhar, uma vez que José de Almeida estudou em Roma. Na opinião de Max Terrier, este projecto pode também ter sido executado por Filipe Juvara, (1685-1735) escultor italiano que trabalhou em Portugal para o rei D. João V. \nA principal característica deste veículo é a elegância das suas linhas sinuosas, num movimento ondulante, prenúncio do estilo *rocaille*, acentuada pelo tratamento das madeiras em *bombé*, os painéis laterais e as portinholas, típicos do mobiliário do período da Regência francês (1715-1723). Nos quatro cantos da caixa, é de realçar o excelente trabalho esculpido de graciosas figuras femininas, sustendo castelos, auxiliadas por pequenos “amores”. Em toda a estrutura do coche, incluindo maçanetas, puxadores e molas, esculpidas em madeira ou em bronze, encontram-se representadas cabeças de jovens mulheres, conhecidas como *espagnolettes*, muito em voga por toda a Europa, nessa época. De acordo com Luciano Freire, as pinturas terão sido executadas por José da Costa Negreiros, pintor português que foi aluno de André Gonçalves. Por outro lado, Luis Keil crê que esse trabalho pode ser atribuído ao pintor francês Pierre Antoine Quillard (1701-1733), discípulo de Watteau, que esteve em Lisboa ao serviço da coroa portuguesa e “pintou, além de quadros religiosos, cenas galantes, retratos, decorações de palácios e painéis de carruagens”. \nO interior do coche é estofado com um rico tecido de veludo vermelho e as rodas traseiras são decoradas com pequenas esculturas representando os doze signos do zodíaco.","short_description":"Coche construído em Portugal, na primeira metade do século XVIII. \nA sua decoração é em estilo Rococó, de influência francesa e italiana. Possui uma caixa fechada de elegantes linhas curvas e janelas de vidro. O interior é estofado a veludo vermelho e na decoração das rodas apresenta os signos do zodíaco.","type":"Veículo de tracção animal.","holder":"Museu Nacional dos Coches.","owner":"Museu Nacional dos Coches.","initial_owner":"Rei D. João V.","dates":"Primeira metade do século XVIII.","location":"Lisboa., Lisboa","dimensions":"Altura: 641 cm; largura: 215 cm; comprimento: 342 cm.","place_of_production":"Lisboa.","method_for_datation":"Evidência histórica e análise estilística.","provenance":"Casa Real Portuguesa (1905).","obtention":"O coche pertencia à Casa Real Portuguesa e foi depositado no Museu quando este foi fundado pela Rainha D. Amélia de Orléans e Bragança, no ano de 1905.","bibliography":"Freire, L., *Catálogo do Museu Nacional dos Coches*, Lisboa, 1923. \nKeil, L., *Catálogo do Museu Nacional dos Coches*, Lisboa, 1964. \nGuedes, M.N.C. *O Museu Nacional dos Coches*, Lisboa, 1986. \nBessone, S., *O Museu Nacional dos Coches*, Lisboa, 1993.","workshop":"Período barroco; estilo rococó.","copyright":"Direitos de autor fotografias: Divisão de Documentação Fotográfica/ Instituto dos Museus e da Conservação, I.P.","author":"Maria Ana Bobone","keywords":["Coche","veículo","veículo de tracção animal."],"materials":["
|
|
1
|
+
{"06a3bee7-1756-596e-90e4-49becb64c66e":{"name":"*Bergantim Real*","alternate_name":"Galeota de D. Maria I","description":"A responsabilidade pelo risco e pela construção do Bergantim coube a Torquato José Clavina, mestre construtor no Arsenal da Marinha. Ostenta um magnífico trabalho em talha dourada, executado pelo artista Manuel Vieira, possuindo, ainda, no seu costado, uma faixa com elementos fito e zoomórficos, assente sobre ouro escurecido. Efectuada no estilo D. Maria I, a decoração do Bergantim compõe-se, igualmente, por pináculos, frisos, cariátides, florões, albarradas e caixilhos. No painel posterior da camarinha, pode apreciar-se uma pintura de Pedro Alexandrino de Carvalho, que se encarregou, também, de pintar o gabinete privado dos soberanos, existente no seu interior. Da camarinha sobressai uma impressionante caixilharia de espelhos venezianos. O baixo painel, onde monta o leme, foi alvo de uma complexa decoração. Composta por dois baixos-relevos, enquadrados por cercaduras floridas de talha dourada, encontram-se aqui representados Anfitrite e Neptuno. \nA bordo desta embarcação, seguiam 78 remadores que a faziam deslizar por meio de 40 remos, auxiliados por um patrão e um cabo proeiro. \nAo longo da sua história, recebeu a bordo inúmeros monarcas e chefes de Estado. Em Novembro de 1807, com a primeira invasão francesa, conduziu a rainha D. Maria I e a restante família real até à nau «Príncipe Real», que as transportou para o Brasil. Foi também desta galeota que D. João VI desembarcou de regresso a Lisboa, após este turbulento período. Em visitas de Estado a Portugal, recebeu a bordo Eduardo VII de Inglaterra, o Kaiser Guilherme II da Alemanha, Émille Loubet, presidente da República Francesa e o rei Alberto I da Bélgica. \nCom a implantação da República, o Bergantim foi votado ao esquecimento. Mas, em 1957, por ocasião da visita oficial de Isabel II de Inglaterra, cruzou as águas do Tejo pela última vez. \nFoi transportado para as instalações do Museu de Marinha, em 1963. Aqui, iniciou-se um processo de restauro, cuja qualidade já valeu ao museu várias distinções, entre elas, a do World Sheep Trust.","short_description":"Em 1780, D. Maria I ordenou a construção da galeota real conhecida pelo nome de «Bergantim Real». Destinava-se a servir os esponsais do futuro rei D. João VI com a infanta espanhola D. Carlota Joaquina, celebrados em 1784. Símbolo do poder e jóia da arqueologia naval, durante mais de 200 anos, o Bergantim esteve presente nos eventos de pompa e circunstância da História de Portugal.","type":"Embarcação Real (de aparato ou cerimónia).","holder":"Museu de Marinha","owner":"Museu de Marinha.","initial_owner":"Casa Real Portuguesa.","dates":"1780","location":"Lisboa, Lisboa","dimensions":"Comprimento: 29,32 metros; boca [largura]: 3,98 metros.","place_of_production":"Lisboa, Portugal.","method_for_datation":"Documentação régia e técnica existente no Arquivo Histórico da Marinha.","provenance":"Marinha Portuguesa.","obtention":"Em 1963, o Bergantim Real e as restantes galeotas reais foram depositados no Museu de Marinha, por ordem do então Ministério da Marinha.","bibliography":"Cutileiro, A., *As Galeotas Reais*, Lisboa, 1998. \nSilva, G. C., “A última missão do Bergantim Real” in *Revista da Armada*, n.os 405 e 406 de Fevereiro e Março de 2007.","workshop":"Arsenal da Marinha.","author":"Bruno Gonçalves Neves","keywords":["D. Maria I.","Embarcação","galeota","real"],"materials":["artes decorativas: talha dourada e pintura sobre madeira.","Madeira / construção naval em madeira"]},"30d81d9b-e0ff-5637-818a-498c9971880e":{"name":"Coche de D. João V","description":"Este coche é um perfeito exemplar de uma viatura de cerimónia construída em Portugal, na primeira metade do século XVIII, mandado fazer pelo rei D. João V para seu uso pessoal. O trabalho de talha deste veículo, de uma qualidade notável, é atribuído ao escultor José de Almeida e ao seu irmão Félix Vicente de Almeida, arquitecto e entalhador da casa real. O coche pertence ao período de transição entre os estilos Luís XIV e Luís XV, embora com grande influência italiana na decoração, o que não é de estranhar, uma vez que José de Almeida estudou em Roma. Na opinião de Max Terrier, este projecto pode também ter sido executado por Filipe Juvara, (1685-1735) escultor italiano que trabalhou em Portugal para o rei D. João V. \nA principal característica deste veículo é a elegância das suas linhas sinuosas, num movimento ondulante, prenúncio do estilo *rocaille*, acentuada pelo tratamento das madeiras em *bombé*, os painéis laterais e as portinholas, típicos do mobiliário do período da Regência francês (1715-1723). Nos quatro cantos da caixa, é de realçar o excelente trabalho esculpido de graciosas figuras femininas, sustendo castelos, auxiliadas por pequenos “amores”. Em toda a estrutura do coche, incluindo maçanetas, puxadores e molas, esculpidas em madeira ou em bronze, encontram-se representadas cabeças de jovens mulheres, conhecidas como *espagnolettes*, muito em voga por toda a Europa, nessa época. De acordo com Luciano Freire, as pinturas terão sido executadas por José da Costa Negreiros, pintor português que foi aluno de André Gonçalves. Por outro lado, Luis Keil crê que esse trabalho pode ser atribuído ao pintor francês Pierre Antoine Quillard (1701-1733), discípulo de Watteau, que esteve em Lisboa ao serviço da coroa portuguesa e “pintou, além de quadros religiosos, cenas galantes, retratos, decorações de palácios e painéis de carruagens”. \nO interior do coche é estofado com um rico tecido de veludo vermelho e as rodas traseiras são decoradas com pequenas esculturas representando os doze signos do zodíaco.","short_description":"Coche construído em Portugal, na primeira metade do século XVIII. \nA sua decoração é em estilo Rococó, de influência francesa e italiana. Possui uma caixa fechada de elegantes linhas curvas e janelas de vidro. O interior é estofado a veludo vermelho e na decoração das rodas apresenta os signos do zodíaco.","type":"Veículo de tracção animal.","holder":"Museu Nacional dos Coches.","owner":"Museu Nacional dos Coches.","initial_owner":"Rei D. João V.","dates":"Primeira metade do século XVIII.","location":"Lisboa., Lisboa","dimensions":"Altura: 641 cm; largura: 215 cm; comprimento: 342 cm.","place_of_production":"Lisboa.","method_for_datation":"Evidência histórica e análise estilística.","provenance":"Casa Real Portuguesa (1905).","obtention":"O coche pertencia à Casa Real Portuguesa e foi depositado no Museu quando este foi fundado pela Rainha D. Amélia de Orléans e Bragança, no ano de 1905.","bibliography":"Freire, L., *Catálogo do Museu Nacional dos Coches*, Lisboa, 1923. \nKeil, L., *Catálogo do Museu Nacional dos Coches*, Lisboa, 1964. \nGuedes, M.N.C. *O Museu Nacional dos Coches*, Lisboa, 1986. \nBessone, S., *O Museu Nacional dos Coches*, Lisboa, 1993.","workshop":"Período barroco; estilo rococó.","copyright":"Direitos de autor fotografias: Divisão de Documentação Fotográfica/ Instituto dos Museus e da Conservação, I.P.","author":"Maria Ana Bobone","keywords":["Coche","veículo","veículo de tracção animal."],"materials":["Bronze: fundido, soldado e dourado.","Madeira, couro, bronze, vidro, seda e veludo. Madeira: entalhada, dourada e policromada"]}}
|
|
@@ -1 +1 @@
|
|
|
1
|
-
{"f542a798-8c47-5278-ad25-50059baf16a0":{"name":"Mesafe taşı (Miltaşı).","description":"5\\. Emevi Halifesi Abdülmelik ibn Mervan (66-86 / 685-705) zamanına ait mesafe taşıdır. Genellikle Hac ve ticaret yolları üzerine iki merkez arasındaki uzaklığı belirlemek için dikilen mesafe taşlarındandır. Kitabe, kareye yakın miltaşı üzerine oyma tekniğinde işlenmiştir. Taş üzerindeki sekiz satırlık kitabe kufi hatla yazılmıştır. Üst bölümü kırık ve eksik olan mesafe taşının kitabe metni tam olarak okunamamaktadır. Okunabilen satırlarda, “Allah'ın kulu, müminlerin emiri Abdülmelik, Allah'ın rahmeti üzerine olsun, bu taşı diktirdi. Şam ile burası arası 109 mildir,” yazılıdır. \n \nEmeviler döneminden günümüze çok az sayıda kitabe ulaşmıştır. Bununla birlikte günümüze gelebilmiş bu kitabeler, Erken İslam Döneminde kullanılan kufi yazının taş üzerindeki gelişimini göstermesi bakımından büyük önem taşır.","short_description":"Mesafe taşları, İslamiyet'in ilk yıllarında, önemli ticaret ve hac yolları üzerinde yer alan merkezler arasındaki uzaklığı belirtmek amacıyla dikilirlerdi. Bu taşlar, tarih, kimin adına diktirildiği ve bölgenin adı hakkında bilgi veren yazıtlar içerdiğinden, birer belge niteliği de taşımaktadırlar.","holder":"Türk ve İslam Eserleri Müzesi","dates":"H. 66-86 / M. 685-705.","location":"Sultanahmet, İstanbul","dimensions":"En: 30 cm, Boy: 40 cm, Kalınlık: 9 cm.","method_for_datation":"Kitabede adı geçen Abdülmelik ibn Mervan 66-86 / 685-705 yılları arasında halifelik yaptığı için bu zaman dilimine tarihlendirilmektedir.","method_for_provenance":"Envanter kayıtlarında 1884 yılında Eriha'daki Han el-Hatrura harabelerinden getirildiği belirtilmektedir. Ancak Han el-Hatrura ile Şam arası daha fazla olduğundan taşın daha kuzeyde bir noktadan oraya taşındığı düşünülmüştür.","provenance":"Eriha, Kudüs yakınları.","obtention":"Osmanlı hakimiyeti altındaki bölgelerde başlatılan kazı ve eser toplama çalışmaları ile 1884 yılında çinili Köşk'e gelen eser 1941 yılında Müze'ye getirilmiştir.","bibliography":"Clermont-Ganneau, C. “Notes d'épigraphie et l'histoire arabes,” Journal Asiatique (e serie IX avril-mai-juin) 1887, s.472-297. \n \nKerametli, C. “Türk ve İslam Eserleri Müzesi'nde Erken İslam Devrine Ait Kitabeler,” Şarkiyat Mecmuası VI (1965) İstanbul 1966, s.20. \n \nölçer, N. vd, *Türk ve İslam Eserleri Müzesi,* Akbank, İstanbul 2002, s.32 \n \nVan Berchem, M. Materiaux pour un corpus inscriptionum arabicarum, deuxieme partie, Syrie du Sud, Tome Premier, Jerusalem “la ville”, le Caire 1922, s.17-18, no.1.","linkcatalogs":"IAM_JO_EN_001","author":"Gönül Tekeli","keywords":["mermer","mesafe taşı","miltaşı"],"materials":["Mermer
|
|
1
|
+
{"f542a798-8c47-5278-ad25-50059baf16a0":{"name":"Mesafe taşı (Miltaşı).","description":"5\\. Emevi Halifesi Abdülmelik ibn Mervan (66-86 / 685-705) zamanına ait mesafe taşıdır. Genellikle Hac ve ticaret yolları üzerine iki merkez arasındaki uzaklığı belirlemek için dikilen mesafe taşlarındandır. Kitabe, kareye yakın miltaşı üzerine oyma tekniğinde işlenmiştir. Taş üzerindeki sekiz satırlık kitabe kufi hatla yazılmıştır. Üst bölümü kırık ve eksik olan mesafe taşının kitabe metni tam olarak okunamamaktadır. Okunabilen satırlarda, “Allah'ın kulu, müminlerin emiri Abdülmelik, Allah'ın rahmeti üzerine olsun, bu taşı diktirdi. Şam ile burası arası 109 mildir,” yazılıdır. \n \nEmeviler döneminden günümüze çok az sayıda kitabe ulaşmıştır. Bununla birlikte günümüze gelebilmiş bu kitabeler, Erken İslam Döneminde kullanılan kufi yazının taş üzerindeki gelişimini göstermesi bakımından büyük önem taşır.","short_description":"Mesafe taşları, İslamiyet'in ilk yıllarında, önemli ticaret ve hac yolları üzerinde yer alan merkezler arasındaki uzaklığı belirtmek amacıyla dikilirlerdi. Bu taşlar, tarih, kimin adına diktirildiği ve bölgenin adı hakkında bilgi veren yazıtlar içerdiğinden, birer belge niteliği de taşımaktadırlar.","holder":"Türk ve İslam Eserleri Müzesi","dates":"H. 66-86 / M. 685-705.","location":"Sultanahmet, İstanbul","dimensions":"En: 30 cm, Boy: 40 cm, Kalınlık: 9 cm.","method_for_datation":"Kitabede adı geçen Abdülmelik ibn Mervan 66-86 / 685-705 yılları arasında halifelik yaptığı için bu zaman dilimine tarihlendirilmektedir.","method_for_provenance":"Envanter kayıtlarında 1884 yılında Eriha'daki Han el-Hatrura harabelerinden getirildiği belirtilmektedir. Ancak Han el-Hatrura ile Şam arası daha fazla olduğundan taşın daha kuzeyde bir noktadan oraya taşındığı düşünülmüştür.","provenance":"Eriha, Kudüs yakınları.","obtention":"Osmanlı hakimiyeti altındaki bölgelerde başlatılan kazı ve eser toplama çalışmaları ile 1884 yılında çinili Köşk'e gelen eser 1941 yılında Müze'ye getirilmiştir.","bibliography":"Clermont-Ganneau, C. “Notes d'épigraphie et l'histoire arabes,” Journal Asiatique (e serie IX avril-mai-juin) 1887, s.472-297. \n \nKerametli, C. “Türk ve İslam Eserleri Müzesi'nde Erken İslam Devrine Ait Kitabeler,” Şarkiyat Mecmuası VI (1965) İstanbul 1966, s.20. \n \nölçer, N. vd, *Türk ve İslam Eserleri Müzesi,* Akbank, İstanbul 2002, s.32 \n \nVan Berchem, M. Materiaux pour un corpus inscriptionum arabicarum, deuxieme partie, Syrie du Sud, Tome Premier, Jerusalem “la ville”, le Caire 1922, s.17-18, no.1.","dynasty":"Emevi Dönemi","linkcatalogs":"IAM_JO_EN_001","author":"Gönül Tekeli","keywords":["mermer","mesafe taşı","miltaşı"],"materials":["Mermer, oyma tekniği."]}}
|